I survived.

To była jakaś katastrofa, jak ja nie lubię Świąt, żadnych, a już w szczególności takich gdzie odbywają się dodatkowo jakieś urodziny, imieniny, rocznice itd. Te Święta, spędziłam u babci, która obchodziła swoje 60te urodziny. Zjechało się pół rodziny, mnóstwo ciotek, wujków, prababcia itd., robiłam za kelnerkę, pomywaczkę i zabawiaczkę towarzystwa i musiałam odpowiedzieć na milion pytań dotyczących końca moich studiów, co dalej, gdzie dalej a jak powiedziałam, że chcę we wrześniu wyjechać do USA jako au pair to się dopiero zaczęło zrzędzenie ;] Co ja będę tam robić, z kim, po co mi to, że daleko od domu, że jak zachoruję to co, a jak mnie zastrzelą, a jak mnie sprzedadzą do domu publicznego, a jak będę chciała wrócić to co, że zostawię ludzi na lodzie, że nie dam sobie rady i że to poroniony pomysł. A wiecie co jest najbardziej wkurzające, że dalej nic nie wiem na temat tego wyjazdu. Teraz Gawo milczy, APC milczy, ale za to z CC się odezwali. Z racji tego, że jadę na weekend do Poznania, między innymi na spotkanie z dziewczynami z forum to zajdę w piątek na spotkanie CC i zbiorę ich do kupy, że najpierw mi zawracają głowę potem olewają a potem znów sobie przypomnieli ;P ale cóż, będę chwytać się wszystkiego aby móc wyjechać chociaż powoli zaczyna mnie to już irytować i zaczynam tracić wiarę sama w siebie i w możliwość spełnienia tych swoich marzeń i trochę łapie mnie dół. Przeżyłam to ich czcze gadanie, jestem już w domu i zabieram się za drugi rozdział licencjatu. W końcu.

 Pozdrawiam

xoxo