Cafe Polonia.

Jak już wcześniej wspomniałam w sobotę wraz z dziewczynami odwiedziłyśmy Boston Common i Boston Public Garden a później udałyśmy się w poszukiwaniu polskiej dzielnicy w Bostonie. I taką znalazłyśmy w Dorchester. 

Boston Common

Boston Public Garden

Boston Common

Boston Public Garden

Boston Public Garden

Najbardziej zaskakujące było to, że czekałyśmy na stolik 2 h i tak ledwo udało się tam dostać. Trzeba sobie rezerwować miejsca wcześniej ;)

Dom Weteranów Wojny - miałyśmy iść na wódkę ale z racji długiego oczekiwania na stolik w Cafe Polonia już odpuściłyśmy ;)

A więc był chleb ze smalcem...

ogórkowa (przepyszna!)

Polskie przysmaki czyli pierogi, kiełbasa z cebulą, bigos i gołąbek...

jeszcze raz pierogi.. ;)

W dzielnicy tej znalazłyśmy również całkiem polski sklep, nawet typowa polska pani z mięsnego była .. ;]

Z Mariettą i Anetką ;)

Na pewno jeszcze tam wrócimy i to nie raz, gdyż obsługa bardzo przemiła ;) poznałyśmy dziewczynę która tam pracuje, jest w naszym wieku więc wymieniłyśmy się numerami i mamy zamiar spotkać się w przyszły weekend. Mówi, że zna tutaj trochę osób z Polski więc można by kiedyś zrobić typowo polską imprezę co jest dosyć dobrym pomysłem ;)

xoxo

I like Boston.

Obiecane zdjęcia i moje pierwsze spojrzenie na Boston.

16.09.2012

Na pierwszym zdjęciu szklane kominy poświęcone ofiarom holocaustu. Każdy komin poświęcony osobnemu obozowi zakłady i na ściankach kominów są wypisane nazwiska osób które zginęły w danym obozie. A jak wejdzie się do środka to spod nóg wydobywa się sztuczna para.

Boston Downtown.

Boston Downtown.

Widok z Charlestown Bridge na Bunker Hill Monument.

21.09.2012

Mam nadzieję, że zobaczę jakiś mecz na żywo!

Widok z Cambridge Parkway. Charles River Reservation.

jw.

Museum od Science. Podobno warte zobaczenia więc na pewno się wybiorę.

Widok z Cambridge Parkway na bostońskie szpitale specjalistyczne.

W sumie to nie wiem gdzie zrobiłam to zdjęcie, ale jest to też poniekąd zdjęcie centrum.

Jak jest? Lepiej, ale nie cudownie! Jeszcze nie ;) Wczoraj byłam z Mariettą i Anetą (inną polską au pair, która mieszka blisko Marietty) w polskiej dzielnicy na pysznym jedzeniu i trochę połaziłyśmy pod Boston Public Garden. Zdjęcia będą  w następnym poście. I takie wypady na prawdę pomagają. Chociaż każda z nas dobrze trafiła, to można porozmawiać o głupotach swobodnie, na luzie. Doszłam do wniosku, że nie mogę się przejmować nie swoim dzieckiem bo zwariuję więc od pon wprowadzam zasadę 'miej wyjebane a będzie Ci dane' (mamo przepraszam ;*) ale tak będzie najlepiej. Czyli po prostu wstaję rano, od pękam swoje kilka godzin a później zapominam o tym co się działo i zajmuję się sobą. Druga zasada to 'Byle do weekendu' co nie trzeba tłumaczyć. Mam nadzieję, że będę miała siłę aby wytrzymać tutaj jak najdłużej, ale.. 'Nic na siłę!" czyli jak będzie mi źle przez dłuższy czas ( nie liczę chwilowych kryzysów bo każdemu się zdarza) ale jeżeli permanentnie nie będzie mi tu dobrze, do zawijam żagle do swojego portu w Polsce. Tymczasem wszystkim wyjeżdżającym au pair jutro i w następnych tygodniach, życzę tak fajnych hostów jak moi i grzeczniejszych dzieci niż moja mała E. ;P 

Pamiętajcie, żeby w razie kryzysu nie dzwonić do domu bo usłyszycie 'wracaj!', zadzwońcie do koleżanki która też jest au pair, do przyjaciół w Polsce, bo rodzice się bardzo nami przejmują i zawsze będą chcieli żebyście wrócili. Tzn. moja mama mówi, że jestem tu krótko i mam się nie poddawać, ale jednocześnie mówi, że mam wracać jak będzie mi źle. Dziewczyny musicie wspierać się nawzajem, uwierzcie mi, że to jest bardzo ważne w byciu au pair, żeby chociaż na skypie pogadać z inną osobą która dzieli ten sam los. Jakby coś to zawsze możecie walić jak w dym na skype: kasia.wastowska !

xoxo

Room Tour.

Więc tak jak obiecałam, zdjęcia zrobiłam zaraz po przyjeździe i zrobieniu małego przemeblowania, gdyż łóżko wg musi znajdować się z jednej strony przy ścianie bo inaczej źle mi się zasypia to je przesunęłam i w ogóle to i owo zmieniłam. 

Tak, mam własną prywatną saunę na jakieś 5 osób ;)

Od hostów dostałam wszystko mająco - niemający telefon ze stałym podłączeniem do internetu (firma HTC) ;D Małego laptopa firmy DELL (host: to tak jak będziesz jechała na wycieczkę, żeby móc być w kontakcie z rodziną i nie musieć dźwigać Twojego laptopa) i uwaga uwaga: czytnik książek Kindle na którym mogę też przeglądać np. facebooka i inne portale społecznościowe i serwisy informacyjne. I z tym czytnikiem to jest tak, że po roku będzie.. mój na własność ;) a laptop i telefon do oddania (wcale nie ubolewam z tego powodu)

Na moich hostów nie powiem złego słowa. Natomiast dzieciaki dały mi dzisiaj w kość. W pewnym momencie histerii młodej E. sama zaczęłam płakać nie wiedząc o co jej chodzi. a chodziło o to, że do jej Bobbiego zamiast wlać mleka wlałam wodę! Głupia ja! ale nie mogła mi tego powiedzieć, pokazać tylko darła mordę przez 30 min, i wołała że chce do mamy. A mama z tatą pojechali sobie do zimowego domku nie wiadomo po co ;D albo wiadomo ale wole nie myśleć że ja w tym czasie zajmuje się diabełkami ;D poteem przy kolacji jak chłopcy zobaczyli że jest pasta to zaczęli drzeć mordę wniebogłosy, że oni nienawidzą pasty i czemu ja im to daje..no daje bo mama to przygotowała, zostawiła w lodówce z karteczką. W końcu napisałam do hostki, to zadzwoniła, nadarła się na chłopców a oni dalej swoje. w końcu napisałam jej że robię im nuggetsy bo oni nie słuchają ani mnie ani jej. to zaczęła mnie przepraszać że sprawili mi problem i że jutro z nimi porozmawia :D jutro haa! jak ja już byłam bliska pakowania walizki i get out! Po powrocie dostałam od hosta pyszne ciasta na przeprosiny, że dzieci były nieznośne i że to się nie powtórzy i oni o to zadbają ;)

Natomiast wczoraj przeżyłam szok: Siedzę sobie w pokoju podczas przerwy, a tu nagle wpadają mi dwie Meksykanki ani widu ani słychu po angielsku.. lecę do hostki, żeby zapytać o co chodzi i słyszę "Ohh yep, we have a cleaning ladies, and they cleaning your room too" wracam, a tam sprzątanie pełną gębą, ścielą mi łóżko, układają na szafce, w szafce, zabierały moje rzeczy do prania, odkurzanie, mycie podłóg, normalnie full service ;D ahh ta AMERICA.

No nic, jest na prawdę ciężko zabrać się do napisania notki bo w tygodniu pada się na twarz i marzy tylko o śnie. Na publikację czekają jeszcze zdjęcia z mojego niedzielnego, pierwszego spaceru po Bostonie.

xoxo

Before leaving, seriously think again if you really want it.

Nikt z tych którzy nie wyjechali na au pair tak na prawdę nie wie jak to jest. Przed wyjazdem wydawało mi się, że przemyślałam to dokładnie a będąc tutaj zaczynam mieć wątpliwości. Jak jest? Raczej źle.. ale nie ze względu, że rodzina u której mieszkam traktuje mnie źle. To są wspaniali ludzie którzy starają się abym czuła się dobrze i komfortowo. Dzieci..? Jak dzieci, zmienne nastroje ale generalnie chłopcy są ułożeniu, dziewczynka ma kaprysy ale do niegrzecznych nie należy. Mam tylko problem aby ją zrozumieć ponieważ strasznie skraca po dziecięcemu słowa i często jest sytuacja kiedy nie rozumiem co ona do mnie mówi. Nie muszę robić nic prócz tego, że dzieci będą bezpieczne i kochane. Nie gotuję, nie sprzątam, nie wyciągam naczyń ze zmywarki, nie piorę a nawet nie budzę dzieci. Od czasu do czasu je kładę spać albo bardzo rzadko. Więc wielu z Was zada sobie pytanie na co narzekam..otóż nie narzekam, tylko nie umiem sobie poradzić z nową rzeczywistością która jest całkiem inna niż w Polsce. Jest mi ciężko się zaaklimatyzować. Nie znam tutaj jeszcze nikogo tak osobiście i szczerze mówiąc życie au pair to życie od weekendu do weekendu kiedy będzie czas się spotkać z dziewczynami bo w tygodniu niestety jest tak, że każda z nas inaczej zaczyna/kończy pracę. Nie jestem pewna czy dam sobie z tym wszystkim radę, ale nie poddam się na początku. Jestem tu dopiero tydzień więc może za 2-3 tygodnie całkowicie zmienię zdanie o tej pracy, ale jak na razie nie jest za ciekawie tylko i wyłącznie z mojej winy, bo nie chce mi się nigdzie wychodzić, jak mam chwilę wolną to siadam do kompa aby złapać kogoś z Polski, albo dziewczyny z training school.

Moja rada dla dziewczyn które nie wyjechały: jeżeli macie jakieś wątpliwości to zostańcie w Polsce. Realizujcie jakiś plan B. Bo życie z obcymi ludźmi nie jest łatwe. 

I'm in Bostoooon!

Witam już z Bostonu! Właśnie kończy się mój drugi dzień u rodziny. Jak jest? To może za chwilę, najpierw kilka ostatnich fotek z training school i z wycieczki do Nowego Jorku a potem pierwsze wrażenia ;) (jak ktoś chce większe zdjęcia to wystarczy kliknąć na wybrane i będzie i oryginalnym rozmiarze)

Brooklyn Brigde.

Widok na Manhattan z Brooklyn'u.

Widać, że wszystkie z Polski, nie? A jak rozmawiałyśmy między sobą to każdy się nas pytał czy jesteśmy z Rosji ;D (brakuje jeszcze Natalii i Kasi)

Widok z Top of the Rock.

Chyba nic nie trzeba pisać ;)

;*

Central Park z Top of the Rock.

Manhattan.

America is ok.

Widok z Top of the Rock.

Brooklyn Bridge.

Pożegnania z dziewczynami były dla mnie ciężkie. Na całe szczęście Ania mieszka w Larchmont a Aneta w Delaware więc zamierzamy często spotykać się w Nowym Jorku. Najbliższe spotkanie w październiku! Blisko Nowego Jorku mieszka również Kasia więc mam nadzieję, że do nas dołączy ;) Ola niestety pojechała do Los Angeles więc spotkamy się dopiero jak będę miała urlop. Justyna w Kentucky ( nie martw się, mój host powiedział, że mimo legend jest tam co robić) ;D Natalia zrobiła sruu do Chicago więc mam trochę miejscówek do odwiedzenia ;)

Do Bostonu jechałam busem z training school ponieważ sporo nas będzie mieszkała w pobliżach Bostonu, a po drodze wysadzaliśmy osoby które będą mieszkały blisko NY i w Connecticut ;) nasz przystanek był w Newton bardzo blisko Bostonu. Jak się zbliżaliśmy to miałam całe wnętrzności w gardle. Wychodzimy, patrzę, patrzę a tam nikogo nie ma kto na mnie czeka! Myślę sobie, super, zaraz wracam do domu ;D hehehe ale nie nie nie, czekała na nas wszystkich pani z Cultural Care (na każdym przystanku ktoś był) i się okazało, że ona jest moją LCC więc od razu zaczęła mi mówić, że to najlepsza rodzina jaką ona ma na swoim terenie i że na pewno za chwilę się zjawią, że są korki i w ogóle. Nie byłam sama, bo po Larę z Niemiec też nikt nie przyjechał na czas :P po ok. 15 min przyjechała hostka, przywitała mnie, wzięła walizkę i kazała wsiadać do auta. Ja otwieram drzwi a tam dzieci z transparentem i balonami zaczęły krzyczeć "Welcome in Boston Kasia, we love you" ;D ok ok, tak mnie zatkało, że prawie nic nie powiedziałam. Odjechaliśmy (po Larę ktoś chyba przyjechał bo dodała mnie na facebooku więc ma kontakt ze światem ale jak odjeżdżałam to jeszcze tam stała biedna zestresowana). Po drodze Kirsten (hostka) opowiadałam mi co będziemy robić w weekend i pokazywała co i jak. Przejeżdżaliśmy koło największego Macy's w Bostonie i mam do niego 15 min piechotą ;D Like it. generalnie do centrum mam tak z 15 min, dokładnie się dowiem jutro, bo wybieram się do centrum na zakupy i spotkanie z Mariettą najprawdopodobniej. 

Kiedy weszliśmy do domu który jest ogromny, dzieci zaczęły mnie oprowadzać i wszystko pokazywać, a moja mała E. ciągle trzyma mnie za rękę i mówi, że mnie kocha. Później dałam im prezenty to byli w szoku, dzieci ciągle się bawią tym co im dałam i ciągle chcą grać w Piotrusia, więc gram w trzy gry jednocześnie bo nie chcą wszyscy razem ;D 

Później miałam czas dla siebie abym odpoczęła i się rozpakowała po czym po prostu zasnęłam, kiedy się obudziłam byłam tak głodna, ale bałam się iść na górę coś zjeść! Więc tak sobie leżałam ale w końcu się przemogłam a tam: impreza powitalna, znajomi Hostów w ogóle milion pytań do mnie. A ja jak takie zoombie, zjadłam pizze, wzięłam sok, chwilę posłuchałam co do mnie mówią bo rozmową tego nie można nazwać bo żeby rozmawiać to też trzeba coś mówić a mnie zacięło a jak wróciłam do pokoju to w sumie pogrzebałam trochę w necie i poszłam spać. 

Dzisiaj i jutro czyli sobotę i niedzielę też mam off, tzn w sumie dzisiaj rano byłam z hostem i dzieciakami na soccer, bo mi pokazywał gdzie to, gdyż w niektóre soboty może się zdarzyć, że będę pracować rano 2 h i ich zawozić. Ale to będzie rzadko. Kiedy wróciliśmy miałam wolne więc pogadałam z rodziną (mamo, siostro, bracie - kocham Was ;*) z Pawłem i Zieloną ( Was też kocham ;*) i poszłam się przejść po okolicy.

Sąsiedzi (głupia jestem bo nie zrobiłam zdjęcia domu)

Widok z okna na Bunker Hill Monument (po drugiej stronie ulicy)

Widok kiedy wyjdę z domu i skręcę w lewo ;) 

Niestety nie moja fura ale sąsiadów ;)

Ten Monument widać podobno z prawie każdego miejsca w Bostonie, Kirsten powiedziała, ze jak się zgubię to mam się kierować w jej kierunku i ludzie z Bostonu na pewno będą wiedzieć gdzie to jest bo to podobno bardzo ważne miejsce dla mieszkańców co potwierdzam, bo jak poszłam tam do tego parku to było pełno ludzi, niektórzy się modlili, niektórzy pstrykali foty a niektórzy się opalali ;)

To zdjęcie spod tego pomnika. Widać moją ulicę a te budynki wyższe to centrum. Mam na prawdę bardzo bardzo blisko ;)

Dzisiaj na kolacji którą zawsze przygotowuje Kirsten, jadłam kurczaka bo.. w mailach jej pisałam, że nie lubię sushi więc nie zamówiła mi sushi tylko przygotowała kurczaka, który był cudowny, pierś w ziołach a do tego organiczny makaron i wino <3 ;) i powiedziała, że jeżeli coś mi będzie nie smakować co ona robi to mam jej powiedzieć to nigdy więcej mi tego nie poda ;) a jutro będzie stek i na kolację zaprosiła przyjaciół którzy mieszkają wraz z ich au pair która podobno jest cudowną osobą więc mam nadzieję, ze przypadniemy sobie do gustu ale zanim to nastąpi to w końcu zamierzam się wyspać więc jutro nie kazałam na siebie czekać ze śniadaniem ;) podoba mi się osobne wejście do mojego pokoju, bo mogę znikać i wracać niezauważona. 

W następnym poście będzie ROOM TOUR i gadżety które dostałam od hostów a jest to nie byle co i nie zdarza się każdej au pair ;)

xoxo