Ticket and the first question.

Tak sobie szperam w necie dzisiaj bez sensu.. na dworze był straszny upał, aż nie chce się wychodzić, dostałam maila od hostki, że mam już zaklepane miejsce na  Boston Au Pair Disco Boat Cruise, ta kobieta przekazuje nawet w zwykłych mailach tyle energii i radości, że aż jestem zadziwiona, że tak się da. I tak sobie czytając jakieś pierdoły zalogowałam się na mój profil w CC a tam:

Jak zobaczyłam ten bilet, to skrywany strach i niepewność uzewnętrzniły się. Od razu zachciało mi się płakać. Wiem, że to głupie i chwilowe, ale dopadły mnie wątpliwości, czy to co ja robię ma w ogóle sens? Czy wytrzymam tęsknotę za domem? Co jak nie wytrzymam..wrócę tu i co powiem najbliższym? Że nie dałam rady, że jestem za słaba? Powiem Wam tylko jedno, na pewno nie będę się trzymała tam rękami i nogami i na pewno nie dam się wykorzystywać. Mam tu po co wrócić. Ale też nie poddam się przy pierwszym kryzysie. A z początku będzie nie jeden kryzys a pewnie ich miliony. Jak tylko rodzina okaże się dobra, moja bariera językowa zniknie to zrobię wszystko co w mojej mocy aby powstrzymać tęsknotę i przetrwać rok. Ale jeżeli będę na prawdę cierpieć z powodu rozłąki i nawet to, że jestem w USA i rodzina jest ok i mogę zwiedzać, uczyć się i imprezować nie będzie mi sprawiało radości..to pakuję się i wracam. Nic na siłę. 

Ale nic nie zakładam z góry. Od początku nastawiałam się na to, że to będzie momentami ciężka praca, więc nie liczę na to, że będę tam leżeć do góry tyłkiem. Wychowywanie dzieci to strasznie surrealistyczne zadanie. Ale próbować zawsze warto. Może to jest moje powołanie? heheh zobaczymy!

xoxo